ഭൂമിയെ രക്ഷിക്കുന്ന മരങ്ങളും ഭാവിയെ രക്ഷിക്കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളും
ജൂൺ 5.
കലണ്ടറിലെ മറ്റൊരു തീയതി മാത്രമല്ല ഇത്. മനുഷ്യരാശി സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയും ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദിവസമാണ് ഇത്.
നമ്മൾ ഭൂമിക്ക് എന്താണ് തിരികെ നൽകിയത്?
1973 മുതൽ ലോകം പരിസ്ഥിതി ദിനം ആചരിക്കുന്നു. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. സമ്മേളനങ്ങൾ നടന്നു. പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി. ലക്ഷക്കണക്കിന് മരങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അതിനിടയിൽ കോടിക്കണക്കിന് മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ പായേണ്ട നദികൾ വരണ്ടു. കാടുകളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് മന്ദഗതിയിലായി. കാലാവസ്ഥയുടെ താളം തെറ്റി.
ഇന്ന് ഭൂമി ഒരു ഗ്രഹം മാത്രമല്ല; ചികിത്സ തേടുന്ന ഒരു രോഗി കൂടിയാണ്.
ഒരിക്കൽ പച്ചപ്പിന്റെ പുതപ്പ് പുതച്ചുനിന്ന മലനിരകൾ ഇന്ന് മുറിവേറ്റ ശരീരങ്ങളെപ്പോലെ നിൽക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ജീവന്റെ സംഗീതം പാടിയ വനങ്ങൾ ഇന്ന് നിശ്ശബ്ദതയുടെ ശവകുടീരങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതി മനുഷ്യനോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുകയല്ല; മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയോട് ചെയ്ത ക്രൂരതയുടെ പ്രതിധ്വനി മാത്രമാണ് ഇന്ന് ലോകം കേൾക്കുന്നത്.
ഇത്തരം ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് പതിനാലു നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പ് ഉച്ചരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രവാചക വചനം പുതിയ അർത്ഥങ്ങളോടെ നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഉയർന്നുവരുന്നത്:
“ഖിയാമത്ത് സംഭവിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ ഒരു തൈ ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് നട്ടുപിടിപ്പിക്കുക.”
ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യാശയുടെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ ഒന്നാണത്.
ലോകാവസാനത്തിന്റെ നിമിഷത്തിലും ഒരു തൈ നട്ടുപിടിപ്പിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന സന്ദേശം മനുഷ്യനോട് പറയുന്നത് ഇതാണ്:
“നശീകരണത്തിന്റെ നിഴലിലും സൃഷ്ടിയുടെ വിളക്ക് കെടുത്തരുത്.”
ഒരു തൈ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു ചെടി വളർത്തലല്ല. അത് ഭാവിയോടുള്ള ഒരു കരാറാണ്. ഇനിയും ജനിക്കാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിന് നൽകുന്ന ഒരു സമ്മാനമാണ്. നമ്മുടെ മരണത്തിനുശേഷവും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു സദഖയാണ്.
മരങ്ങൾ ഭൂമിയുടെ ശ്വാസകോശങ്ങളാണ്. അവ ഇല്ലെങ്കിൽ ഭൂമി ശ്വസിക്കില്ല. അവയുടെ വേരുകൾ മണ്ണിനെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു. അവയുടെ ഇലകൾ ആകാശത്തോട് സംസാരിക്കുന്നു. അവയുടെ തണൽ മനുഷ്യനെ മാത്രമല്ല, പക്ഷികളെയും ജീവജാലങ്ങളെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു.
ഒരു മരം മുറിക്കുമ്പോൾ വീഴുന്നത് ഒരു തടി മാത്രമല്ല; ഒരു ആവാസവ്യവസ്ഥയാണ്. ഒരു മരം നട്ടുപിടിപ്പിക്കുമ്പോൾ വളരുന്നത് ഒരു ചെടി മാത്രമല്ല; ഒരു സംസ്കാരമാണ്.
എന്നാൽ മരങ്ങൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്ന കൈകൾ എവിടെ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്?
അതിന്റെ ഉത്തരം വിദ്യാലയങ്ങളിലാണ്.
ഒരു രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഭാവി നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത് പാർലമെന്റുകളിലല്ല; ക്ലാസ് മുറികളിലാണ്.
സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസം ജോലി നേടാനുള്ള ഉപകരണം മാത്രമല്ല. ഭൂമിയെ മനസ്സിലാക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും മനുഷ്യനെ പ്രാപ്തനാക്കുന്ന പ്രക്രിയയാണ്.
ഒരു കുട്ടി ശാസ്ത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ പ്രകൃതിയുടെ ഭാഷ വായിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടി ഭൂമിശാസ്ത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കേൾക്കാൻ പഠിക്കുന്നു. ഒരു കുട്ടി പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ മൂല്യം മനസ്സിലാക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഓരോ വിദ്യാലയവും ഒരു പാഠശാല മാത്രമല്ല; ഭൂമിയുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കുന്ന ഒരു നഴ്സറിയാണ്.
ഇന്ന് നമുക്ക് കൂടുതൽ കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയാം. കൂടുതൽ റോഡുകൾ നിർമ്മിക്കാം. കൂടുതൽ സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ വികസിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ ഭൂമിയെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കാത്ത തലമുറകളെ സൃഷ്ടിച്ചാൽ അതൊന്നും മനുഷ്യരാശിയെ രക്ഷിക്കില്ല.
കാരണം ഭൂമിയെ നശിപ്പിക്കുന്നത് അജ്ഞതയല്ല; ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത അറിവാണ്.
അതിനാൽ ഈ പരിസ്ഥിതി ദിനത്തിൽ ഒരു തൈ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നത് മാത്രം പോര. ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ പ്രകൃതിയോടുള്ള സ്നേഹവും നട്ടുപിടിപ്പിക്കണം.
ഒരു മരം ഭൂമിയെ തണുപ്പിക്കും. ഒരു വിദ്യാലയം സമൂഹത്തെ തണുപ്പിക്കും. ഒരു നല്ല വിദ്യാർത്ഥി ഒരു രാഷ്ട്രത്തെ ഉയർത്തും.
ഭൂമിയുടെ ഭാവി വനങ്ങളിലുമുണ്ട്; വിദ്യാലയങ്ങളിലുമുണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമുക്ക് ഒരു പ്രതിജ്ഞ എടുക്കാം:
ഓരോ വീട്ടുമുറ്റത്തും ഒരു മരം. ഓരോ വിദ്യാലയത്തിലും ഒരു പരിസ്ഥിതി പാഠം. ഓരോ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിലും ഭൂമിയോടുള്ള സ്നേഹം.
കാരണം ഖിയാമത്തിന്റെ വക്കിൽ പോലും ഒരു തൈ നട്ടുപിടിപ്പിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച സംസ്കാരം, ഭൂമിയെ ഉപഭോഗിക്കാൻ അല്ല; ഭൂമിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിച്ച സംസ്കാരമാണ്.
നമ്മുടെ കൈകളിലെ ഒരു തൈയും നമ്മുടെ ക്ലാസ് മുറികളിലെ ഒരു കുട്ടിയും നാളെയുടെ ലോകത്തെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീക്ഷകളാണ്.
Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461