ലക്ഷദ്വീപിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്. നേതാക്കൾ മാറി. പാർട്ടികൾ മാറി. മുന്നണികൾ മാറി. തലമുറകൾ മാറി. എന്നാൽ പലപ്പോഴും മാറാതെ തുടർന്നത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് — വ്യക്തികളെ കേന്ദ്രീകരിച്ച രാഷ്ട്രീയം.
1967 മുതൽ 2026 വരെയുള്ള ഏകദേശം ആറു പതിറ്റാണ്ട് ദൈർഘ്യമുള്ള രാഷ്ട്രീയ യാത്രയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ആശയങ്ങളുടെ മത്സരത്തേക്കാൾ വ്യക്തികളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലുകൾക്കാണ് പലപ്പോഴും കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. വികസനം, ഭരണപരിഷ്കാരം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, സാമ്പത്തിക സ്വയംപര്യാപ്തത, പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം, പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളുടെ കേന്ദ്രമാകേണ്ടിടത്ത്, വ്യക്തിപരമായ ആരോപണങ്ങളും അപവാദങ്ങളും വ്യക്തിഹത്യാ പ്രചാരണങ്ങളും പല ഘട്ടങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഒരു നേതാവിനെ വിമർശിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാം. നിലപാടുകളെ എതിർക്കാം. പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിലയിരുത്താം. എന്നാൽ ആശയങ്ങളെയും നയങ്ങളെയും നേരിടുന്നതിന് പകരം വ്യക്തിത്വത്തെ ആക്രമിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ ശക്തിയല്ല; അതിന്റെ ദൗർബല്യമാണ്.
വ്യക്തിഹത്യ രാഷ്ട്രീയം ഒരാളെ മാത്രം ആക്രമിക്കുന്നില്ല. അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെയും ബൗദ്ധിക വളർച്ചയെയും ദുർബലപ്പെടുത്തുന്നു. കാരണം ജനങ്ങൾ നയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കേണ്ട സമയത്ത് അവർ വ്യക്തികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. ഭരണസംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് പകരം അഭ്യൂഹങ്ങൾ സ്ഥാനം പിടിക്കുന്നു. വികസന കാഴ്ചപ്പാടുകൾക്ക് പകരം വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ സംവാദങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
ആശയ ദാരിദ്ര്യവും രാഷ്ട്രീയ മാനസിക വരൾച്ചയും ഉള്ളിടത്താണ് വ്യക്തിഹത്യ രാഷ്ട്രീയം വളരുന്നത്. ശക്തമായ ആശയങ്ങളുള്ളവർ വാദിക്കും. കാഴ്ചപ്പാടുകളുള്ളവർ സംവദിക്കും. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നമുള്ളവർ പദ്ധതികൾ അവതരിപ്പിക്കും. എന്നാൽ ആശയങ്ങൾ തീരുമ്പോൾ വ്യക്തികൾ രാഷ്ട്രീയ ആയുധങ്ങളായി മാറുന്നു.
ഏറ്റവും ആശങ്കാജനകമായ കാര്യം, ഇത് ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ രോഗമല്ല എന്നതാണ്.
ദ്വീപിലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, വ്യക്തിപരമായ ആക്രമണങ്ങളും വ്യക്തിഹത്യാ പ്രചാരണങ്ങളും ആവർത്തിച്ച് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയ രീതിയെ കാണാൻ കഴിയും. 1967 മുതൽ 2026 വരെ ഏകദേശം 59 വർഷം.
അറുപത് വർഷത്തോട് അടുക്കുന്ന ഈ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം ഇന്ന് സ്വയം ഒരു ചോദ്യത്തെ നേരിടേണ്ട സമയമാണ്:
ഇനിയും എത്രകാലം?
ലോകം മാറി. സാങ്കേതികവിദ്യ മാറി. ഭരണരീതികൾ മാറി. ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകൾ മാറി. ഒരു പുതിയ തലമുറ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. എന്നാൽ ഇന്നും പഴയ വ്യക്തിവിരുദ്ധ പ്രചാരണങ്ങളും അപവാദ രാഷ്ട്രീയവും തന്നെയാണ് പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ ആയുധമെങ്കിൽ, അത് രാഷ്ട്രീയ പക്വതയുടെ അടയാളമല്ല; കാലഹരണപ്പെട്ട ഒരു രാഷ്ട്രീയ രീതിയുടെ അവശിഷ്ടമാണ്.
അറുപത് വർഷത്തോളം പരീക്ഷിച്ചിട്ടും ദ്വീപിന് കൂടുതൽ ആശയാധിഷ്ഠിതമായ രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമോ കൂടുതൽ ശക്തമായ ഭരണസംവിധാനങ്ങളോ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രീതിക്ക് ഇനി വിശ്രമം നൽകേണ്ട സമയമായിരിക്കുന്നു.
ലക്ഷദ്വീപിന് ഇന്ന് ആവശ്യം മറ്റൊരു വ്യക്തിപൂജയല്ല.
മറ്റൊരു വ്യക്തിവിരുദ്ധ പ്രചാരണവുമല്ല.
മറിച്ച് ശക്തമായ ഭരണ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളെക്കുറിച്ചും, യുവജനങ്ങളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും, സാമ്പത്തിക അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചും, വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ചും, ദ്വീപിന്റെ വികസന ദിശയെക്കുറിച്ചും ഗൗരവമായ രാഷ്ട്രീയ സംവാദങ്ങളാണ്.
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി നിർണ്ണയിക്കുന്നത് ശക്തമായ വ്യക്തികളല്ല; ശക്തമായ സ്ഥാപനങ്ങളാണ്.
ശക്തമായ ഭരണ സംവിധാനങ്ങൾ രൂപപ്പെടണമെങ്കിൽ ആദ്യം അവസാനിക്കേണ്ടത് വ്യക്തിഹത്യ രാഷ്ട്രീയമാണ്.
പുതിയ തലമുറക്ക് അവകാശമായി ലഭിക്കേണ്ടത് വ്യക്തിഹത്യ രാഷ്ട്രീയം അല്ല.
ആശയങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം.
നയങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം.
ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള രാഷ്ട്രീയം.
അറുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആയുധം ഇന്ന് വിരമിക്കണം.
കാരണം ഭാവി നിർമ്മിക്കുന്നത് അപവാദങ്ങളല്ല, ആശയങ്ങളാണ്.
വ്യക്തികളെ ആക്രമിക്കരുത്.
ആശയങ്ങളെ നേരിടുക.
— AV AMINI