കടലിനെ ചുമന്ന കൈകളെ അനാസ്ഥയുടെ തിരകളിൽ മുക്കിക്കൊല്ലരുത്.

ആർത്തിരമ്പുന്ന അറബിക്കടലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്കാണ് അവർ ഓരോ പ്രഭാതവും ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നത്.
ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള അകലമറിയാത്ത തിരമാലകളുടെ നടുവിൽ, കാറ്റിന്റെ ക്രൂരതയെയും കടലിന്റെ കഠിനതയെയും ചെറുത്ത്, യാത്രക്കാരെ സുരക്ഷിതമായി കപ്പലിലേക്കും കരയിലേക്കും എത്തിച്ചവരാണ് കടമത്തിലെ കൊന്തളം തൊഴിലാളികൾ.
അവരുടെ കൈകളിൽ വെറും വള്ളങ്ങളുടെ കയറുകളല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്; ഒരു ദ്വീപിന്റെ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി കടമത്തിന്റെ ജനജീവിതം മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയത് ഈ മനുഷ്യരുടെ വിയർപ്പിന്റെയും ജീവൻപണയപ്പെടുത്തിയ അധ്വാനത്തിന്റെയും കരുത്തിലൂടെയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന്, എട്ട് ഒമ്പത് വർഷങ്ങളായി തുച്ഛമായ ട്രിപ്പ് അഡ്വാൻസിൽ തൊഴിൽ ചെയ്ത് ജീവിതം തള്ളിനീക്കുന്ന ഈ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികൾ ന്യായമായ വേതനവർധന ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, അവരുടെ നിലവിളി കേൾക്കാൻ പോലും തയ്യാറാകാത്ത അധികാരികളുടെ മൗനം കടലിനേക്കാൾ ക്രൂരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഇന്ധനവില കുതിച്ചുയർന്നു.
ജീവിതച്ചെലവ് ഇരട്ടിയായി.
പക്ഷേ, ജീവൻ പണയംവെച്ച് തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന ഈ മനുഷ്യരുടെ പ്രതിഫലം മാത്രം കാലത്തിന്റെ ഇരുണ്ട കോണിൽ പൂട്ടിയിട്ടപോലെ തുടരുന്നു.
അവരുടെ ആവശ്യം ആഡംബരത്തിനായിരുന്നില്ല.
അത് അതിജീവനത്തിനായുള്ള അപേക്ഷയായിരുന്നു.
പക്ഷേ പോർട്ട് ഡിപ്പാർട്മെൻ്റും ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളും അതിനെ കാണാത്തതായി നടിച്ചു.
ആ അനാസ്ഥയുടെ വിലയാണ് ഇന്ന് മുഴുവൻ കടമത്തും കൊടുക്കുന്നത്.
കടകളിലെ ഷെൽഫുകൾ കാലിയാകുന്നു.
കച്ചവടക്കാർ സാധനങ്ങൾക്കായി വലയുന്നു.
നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങൾക്ക് ക്ഷാമം ഉയരുന്നു.
ഇനി വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ സാധാരണ ജനങ്ങൾ അമിതവിലയുടെ ഭാരത്തിൽ തളരേണ്ടി വരുമെന്ന ആശങ്ക ശക്തമാകുന്നു.
ഈ പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടാക്കിയത് സമരമാണോ?
അല്ല.
വർഷങ്ങളായി തൊഴിലാളികളുടെ വേദന കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത അധികാരികളുടെ അനാസ്ഥയാണ് ഇന്നത്തെ ഈ ദുരവസ്ഥയുടെ യഥാർത്ഥ കാരണം.
കടലിനോട് മല്ലടിച്ച മനുഷ്യരെ അവഗണനകൊണ്ട് തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കരുത്.
കാരണം, അവർ വെറും തൊഴിലാളികൾ മാത്രമല്ല — കടമത്തിന്റെ ജീവൻതന്നെയാണ്.
ഒരു ദ്വീപിന്റെ യാത്രയും ചരക്കുനീക്കവും ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും വർഷങ്ങളായി ചുമന്നവരുടെ കണ്ണീർ അധികാരമേശകളിൽ വീണ് ഉണങ്ങുമ്പോൾ, അത് ഒരു ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ പരാജയമായി തന്നെ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തും.
ഇന്ന് കടമത്തിന്റെ ജനത ചോദിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യമാണ്:
തിരമാലകളോട് പോരാടി നമ്മെ കരയിലേക്കെത്തിച്ച മനുഷ്യർക്ക്, ജീവിക്കാൻ അർഹമായ പ്രതിഫലം പോലും ലഭിക്കാതേ പോകുമോ?
ഈ ചോദ്യം ഇനി കൊന്തളം തൊഴിലാളികളുടെ മാത്രം ചോദ്യമല്ല.
മനുഷ്യത്വം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ ഉണ്ടോ എന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണമാണ്.
അതുകൊണ്ട്, ഈ പോരാട്ടത്തിൽ ഓരോ കടമത്തുകാരനും അവരുടെ കൂടെ നിൽക്കണം.
നീതിക്കായുള്ള ഈ ശബ്ദം അടിച്ചമർത്തപ്പെടരുത്അവരുടെ കൈകൾ നിശ്ചലമായാൽ, ഒരുദിവസം മുഴുവൻ ദ്വീപിന്റെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് നിശ്ചലമാകും.
അപ്പോൾ ചരിത്രം എഴുതുക ഇങ്ങനെയായിരിക്കും.
കടലിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റുകൾ പോലും തകർക്കാനാകാത്ത മനുഷ്യരെ ഒടുവിൽ തകർത്തത് അധികാരികളുടെ അനാസ്ഥയായിരുന്നു.

Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461