മഴ പെയ്താൽ യാത്രക്കാർക്ക് അഭയം മരച്ചുവട്ടിൽ! ഇനിയെങ്കിലും അധികാരികൾ കണ്ണുതുറക്കുമോ?

ഒരു മഴ പെയ്താൽ യാത്രക്കാർക്ക് കയറി നിൽക്കാൻ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടമില്ലാത്ത നാടായി കടമത്ത് മാറേണ്ടിവരുന്നത് എത്ര ദയനീയമാണ്! കടമത്ത് മെയിൻ പാസഞ്ചർ ജെട്ടിക്ക് സമീപത്തുനിന്നുള്ള ഈ കാഴ്ച ഒരു സാധാരണ മഴക്കാഴ്ചയല്ല; യാത്രക്കാരുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ എത്രത്തോളം അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിന്റെ നേർചിത്രമാണ്.

പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്തപ്പോൾ യാത്രക്കാർക്ക് അഭയം തേടേണ്ടിവന്നത് സമീപത്തെ പോലീസ് എയ്ഡ് പോസ്റ്റിലും ഹോട്ടലുകളുടെ വരാന്തകളിലുമാണ്. കടൽ കടന്ന് യാത്ര ചെയ്യാനെത്തിയ മനുഷ്യർക്ക് മഴ നനയാതെ അൽപ്പനേരം നിൽക്കാൻ പോലും മതിയായ സൗകര്യമില്ലെങ്കിൽ, ഈ ദുരവസ്ഥയ്ക്ക് പരിഹാരം കാണേണ്ടത് ആരാണ്?

യാത്രക്കാർക്ക് ടിക്കറ്റ് നൽകാൻ സംവിധാനങ്ങളുണ്ട്; എന്നാൽ അവർക്ക് സുരക്ഷിതമായി കാത്തുനിൽക്കാൻ ഒരിടം ഒരുക്കാൻ കഴിയാത്തതെന്തുകൊണ്ട്?

ഇത് ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയ പ്രശ്നമല്ല. കാലങ്ങളായി തുടരുന്ന യാത്രാദുരിതമാണിത്. സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ നേരത്തെയും പലതവണ ആശങ്കകളും പ്രതിഷേധങ്ങളും ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും യാത്രക്കാരുടെ പ്രയാസങ്ങൾക്ക് ശാശ്വതമായ പരിഹാരം കാണാത്തത് ഏറെ ഖേദകരമാണ്.

ഒരു പാസഞ്ചർ ജെട്ടി എന്നത് കപ്പലിൽ കയറാനുള്ള വഴിമാത്രമല്ല. യാത്രക്കാർക്ക് മാന്യമായി കാത്തിരിക്കാനും വിശ്രമിക്കാനും കഴിയുന്ന ഇടം കൂടിയാണ്. മഴയും വെയിലും ഏൽക്കാത്ത കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രം, ആവശ്യത്തിന് ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, കുടിവെള്ളം, വൃത്തിയുള്ള ടോയ്‌ലറ്റ് എന്നിവ അവിടെ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് സ്ത്രീകൾക്കും കുട്ടികൾക്കും വയോധികർക്കും രോഗികൾക്കും ഇത്തരം സൗകര്യങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്.

ഇതൊന്നും ആഡംബരങ്ങളല്ല; യാത്രക്കാരുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളും അർഹമായ പരിഗണനയുമാണ്.

ലക്ഷദ്വീപിലെ ജനങ്ങൾക്ക് യാത്ര ഒരു വിനോദമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ്. ചികിത്സയ്ക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ജോലിക്കും മറ്റ് അത്യാവശ്യങ്ങൾക്കുമായി കടൽ കടക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യരുടെ പ്രയാസങ്ങൾ അധികാരികൾ ഗൗരവത്തോടെ കാണണം. മണിക്കൂറുകളോളം കപ്പലിനായി കാത്തുനിൽക്കേണ്ടിവരുന്നവർക്ക് മഴയിലും വെയിലിലും അഭയം തേടി അലയേണ്ടിവരുന്നത് പരിഷ്കൃതമായ യാത്രാസംവിധാനത്തിന് യോജിച്ചതാണോ?

ഇവിടെ ചോദ്യം ആരെയും വ്യക്തിപരമായി കുറ്റപ്പെടുത്താനല്ല. ഉത്തരവാദപ്പെട്ട വകുപ്പുകൾ ജനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ ആവശ്യമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിക്കുകയാണ്. വികസനം കെട്ടിടങ്ങളിലും പ്രഖ്യാപനങ്ങളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്; അത് സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആശ്വാസമായി അനുഭവപ്പെടണം.

ബന്ധപ്പെട്ട പോർട്ട് ഡിപ്പാർട്ട്‌മെന്റും മറ്റ് ഉത്തരവാദപ്പെട്ട അധികാരികളും ഈ വിഷയത്തിൽ അടിയന്തരമായി ഇടപെടണം. കടമത്ത് മെയിൻ പാസഞ്ചർ ജെട്ടിയിൽ സുരക്ഷിതമായ കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രം ഒരുക്കുന്നതിനുള്ള നടപടി സ്വീകരിക്കണം. അതോടൊപ്പം കുടിവെള്ളം, ടോയ്‌ലറ്റ്, ഇരിപ്പിടങ്ങൾ, മഴയും വെയിലും ഏൽക്കാത്ത സൗകര്യങ്ങൾ എന്നിവയും ഉറപ്പാക്കണം. നിലവിലുള്ള സൗകര്യങ്ങൾ അപര്യാപ്തമാണെങ്കിൽ, അത് പരിഹരിക്കുന്നതിന് വ്യക്തമായ പദ്ധതിയും സമയപരിധിയും നിശ്ചയിക്കണം.

ഇന്ന് മഴയിൽ അഭയം തേടി അലയുന്നത് അപരിചിതരായ ചില യാത്രക്കാരായിരിക്കാം. നാളെ ആ സ്ഥാനത്ത് നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കളോ മക്കളോ രോഗികളോ ആയിരിക്കാം. അന്ന് അവർക്കും അഭയം തേടി അലയേണ്ടിവരണമോ?

ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ: മഴ പെയ്യുമ്പോൾ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ഒരമ്മ, ക്ഷീണിതനായി ഒരിടത്തിരിക്കാനാകാതെ നിൽക്കുന്ന വയോധികൻ, ചികിത്സയ്ക്കായി യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒരു രോഗി—ഇവർക്ക് സുരക്ഷിതമായി കാത്തിരിക്കാൻ ഒരിടം ഒരുക്കുന്നത് വലിയൊരു വികസനപദ്ധതിയാണോ? അല്ല, മനുഷ്യത്വവും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ കാര്യമാണ്.

ഈ ചിത്രം ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടട്ടെ. യാത്രക്കാരുടെ ദുരിതം മനസ്സിലാക്കി അടിയന്തര നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാൻ ഇത് പ്രേരണയാകട്ടെ. ജനങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് പരിഹാരം കാണാനും ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ സന്നദ്ധമാകണം.

കടമത്തിലെ യാത്രക്കാർക്ക് വേണ്ടത് ഔദാര്യമല്ല; അവർക്കർഹമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളാണ്.

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ മരച്ചുവട്ടിൽ അഭയം തേടേണ്ടിവരുന്ന യാത്രാദുരിതത്തിന് ഇനിയെങ്കിലും അറുതിയുണ്ടാകണം. കടമത്ത് മെയിൻ പാസഞ്ചർ ജെട്ടി ജനങ്ങൾക്ക് സുരക്ഷിതമായ യാത്രാനുഭവം നൽകുന്ന ഇടമായി മാറണം.

അധികാരികളേ, ഈ കാഴ്ച കണ്ടെങ്കിലും കണ്ണുതുറക്കണം. യാത്രക്കാരുടെ ദുരിതം കാണാതെ പോകരുത്. ജനങ്ങളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യത്തിന് പരിഹാരം കാണണം.

*ഒരു ജനതയുടെ യാത്രാദുരിതം പരിഹരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് വികസനം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിൽ അർത്ഥവത്താകുന്നത്.*

Abdul Razak Saqafi Kadmat