ലക്ഷദ്വീപ്: വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ വേരറുക്കപ്പെടുന്നൊരു ജനതയോ?

അറബിക്കടലിന്റെ നീല തിരമാലകൾക്കിടയിൽ പച്ചപ്പിന്റെ മുത്തുകളായി വിരിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ലക്ഷദ്വീപ് ഇന്ന് ഒരു നിർണായക വഴിത്തിരിവിലാണ്. വികസനവും ആധുനികവത്കരണവും എന്ന പേരിൽ നടപ്പിലാക്കപ്പെടുന്ന നയങ്ങളും പദ്ധതികളും ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതരീതിയെയും സംസ്കാരത്തെയും ഉപജീവനമാർഗ്ഗങ്ങളെയും എത്രത്തോളം ബാധിക്കുമെന്ന ആശങ്കയാണ് ദ്വീപുകളിലാകെ ഉയരുന്നത്.

ലക്ഷദ്വീപിന്റെ പ്രത്യേകത അതിന്റെ പ്രകൃതി സൗന്ദര്യത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. തലമുറകളായി സംരക്ഷിച്ചുവരുന്ന സാമൂഹിക മൂല്യങ്ങൾ, മതസാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യങ്ങൾ, മത്സ്യബന്ധനത്തെ ആധാരമാക്കിയുള്ള സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ, പരിസ്ഥിതിയോട് ഇണങ്ങി ജീവിക്കുന്ന ജീവിതശൈലി എന്നിവയാണ് ഈ ദ്വീപുകളുടെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭൂമി, മത്സ്യബന്ധനം, പാർപ്പിടം, ടൂറിസം, പരിസ്ഥിതി എന്നിവയെ ബാധിക്കുന്ന ഏത് തീരുമാനവും സാധാരണ ഭരണനടപടിയായി കാണാൻ കഴിയില്ല.

ഇന്ന് ഉയരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം വികസനത്തെക്കുറിച്ചല്ല; വികസനം ആർക്കുവേണ്ടിയാണെന്നതാണ്. ജനങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങളും ആശങ്കകളും അവഗണിച്ച് മുന്നോട്ടുപോകുന്ന പദ്ധതികൾ പുരോഗതിയേക്കാൾ കൂടുതൽ ഭീതിയും അനിശ്ചിതത്വവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വളർച്ച അതിലെ ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെ ബലിയർപ്പിച്ചുകൊണ്ടാകരുത്.

ലക്ഷദ്വീപും കേരളവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമല്ല. ചരിത്രവും സംസ്കാരവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യപരിപാലനവും വ്യാപാരവും മത്സ്യബന്ധനവും വരെ ഈ ബന്ധത്തെ ആഴത്തിലാക്കുന്നു. കേരള തീരത്തെ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും ലക്ഷദ്വീപിലെ മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളും ഒരേ സമുദ്രത്തെയും ഒരേ വിപണികളെയും ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അതിനാൽ ദ്വീപുകളിലെ നയമാറ്റങ്ങൾ കേരളത്തിന്റെ തീരദേശ ജീവിതത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളും മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും മത്സ്യത്തൊഴിലാളി യൂണിയനുകളും നിയമസഹായ കൂട്ടായ്മകളും മാധ്യമങ്ങളും ലക്ഷദ്വീപ് ജനതയോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നത്. നിരവധി കേസുകളും പൊതുതാൽപര്യ ഹർജികളും കോടതികളിൽ എത്തിയത് ഈ ആശങ്കകളുടെ ഗൗരവം വ്യക്തമാക്കുന്നു. സുപ്രീം കോടതിയുടെയും മറ്റ് നിയമസ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ഇടപെടലുകൾ ഭാവിയിൽ നിർണായകമാകുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

അതേസമയം, ലക്ഷദ്വീപിന് വികസനം ആവശ്യമില്ലെന്ന് ആരും പറയുന്നില്ല. മെച്ചപ്പെട്ട ഗതാഗതം, ആരോഗ്യസംരക്ഷണം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽസാധ്യതകൾ, ടൂറിസം വികസനം എന്നിവ അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ വികസനം ജനങ്ങളുടെ സമ്മതത്തോടെയും അവരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളെയും പരിസ്ഥിതിയെയും സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുമാകണം. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത വികസനം പ്രകൃതിയെയും ജനവിഭാഗങ്ങളെയും എങ്ങനെ തകർത്തുവെന്നതിന് നിരവധി ഉദാഹരണങ്ങൾ നമുക്ക് മുന്നിലുണ്ട്.

പവിഴപ്പുറ്റുകളും ഭൂഗർഭജല സ്രോതസ്സുകളും സമുദ്ര ആവാസവ്യവസ്ഥകളും അതീവ ദുർബലമായ ലക്ഷദ്വീപിൽ ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം പോലും ഭാവി തലമുറകൾക്ക് തിരുത്താനാവാത്ത നാശം സമ്മാനിച്ചേക്കാം. അതിനാൽ വികസനത്തിന്റെ വേഗതയേക്കാൾ അതിന്റെ ദിശയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.

ഇന്ന് ലക്ഷദ്വീപ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പ്രത്യേക പരിഗണനയോ അനുകമ്പയോ അല്ല; സ്വന്തം ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ സ്വന്തം ശബ്ദം കേൾക്കപ്പെടണമെന്ന ന്യായമായ അവകാശമാണ്. ഒരു ജനതയുടെ ഭൂമിയും സംസ്കാരവും ഉപജീവനവും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴേ വികസനം യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ വിജയമാകൂ.

ലക്ഷദ്വീപിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കപ്പെടേണ്ടത് അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളിലെ മേശകളിലല്ല; അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷകളിലും ആശങ്കകളിലും സ്വപ്നങ്ങളിലുമാണ്. കാരണം വികസനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അളവുകോൽ കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഉയരമല്ല, ജനങ്ങളുടെ ജീവിത നിലവാരവും ആത്മാഭിമാനവുമാണ്.

ലക്ഷദ്വീപിനെ രക്ഷിക്കേണ്ടത് വികസനത്തിൽ നിന്നല്ല; ജനങ്ങളെ മറന്നുപോകുന്ന വികസന സമീപനത്തിൽ നിന്നാണ്.

Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461