ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ചെറിയ വീട്ടിൽ ആയിഷുമ്മ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു താമസം.
എല്ലാ സായാഹ്നവും അവർ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഒരു മൺവിളക്ക് കൊളുത്തും.
“ആർക്കാണ് ഈ വിളക്ക്?” എന്ന് അയൽക്കാർ പലപ്പോഴും ചോദിക്കും.
അവർ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറയും:
“വഴിതെറ്റി ആരെങ്കിലും വന്നാൽ, ഈ വെളിച്ചം അവർക്കൊരു വഴികാട്ടിയാകട്ടെ.”
അത് കേട്ട് പലരും ചിരിച്ചു. “ഇക്കാലത്ത് വിളക്ക് കണ്ടാണോ ആരെങ്കിലും വഴി കണ്ടെത്തുന്നത്?” എന്ന് പരിഹസിച്ചു.
എന്നാൽ ആയിഷുമ്മ ഒരു ദിവസവും ആ വിളക്ക് കൊളുത്താതിരുന്നില്ല.
ഒരു രാത്രി ശക്തമായ മഴ. ഇടിമിന്നലും കാറ്റും. ഗ്രാമമാകെ വൈദ്യുതി പോയി.
അപ്പോഴാണ് സമീപവീട്ടിലെ അഞ്ചുവയസ്സുകാരൻ കളിക്കുന്നതിനിടെ കാണാതായത്.
ഗ്രാമക്കാർ ടോർച്ചുകളുമായി തിരഞ്ഞു. മഴയും ഇരുട്ടും തിരച്ചിലിനെ ദുഷ്കരമാക്കി.
അപ്പോൾ ദൂരെ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം മാത്രം തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
ആ വെളിച്ചം പിന്തുടർന്നപ്പോൾ അവർ കണ്ടത്…
ആയിഷുമ്മയുടെ വരാന്തയിലെ മൺവിളക്കിനരികിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞിനെയായിരുന്നു.
ഭയന്നുപോയ അവൻ പറഞ്ഞത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
“ഇരുട്ടിലൊന്നും കാണാനായില്ല… ആ വെളിച്ചം കണ്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്.”
ആ രാത്രി ഗ്രാമക്കാർക്ക് മനസ്സിലായി—
ആയിഷുമ്മ കൊളുത്തിയത് ഒരു മൺവിളക്കായിരുന്നില്ല.
പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ആ ഗ്രാമത്തിൽ ഓരോ വീടിന്റെ വരാന്തയിലും ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് തെളിഞ്ഞു.
കാരണം, ഒരു വെളിച്ചം മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തെ ജനിപ്പിക്കും.
സ്നേഹവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
നമ്മൾ തെളിയിക്കുന്ന ചെറിയൊരു വെളിച്ചം, മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇരുട്ട് മാറ്റിയേക്കാം.
Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461