ജീവിതത്തിൽ ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ചുറ്റുമുള്ളതെല്ലാം ഇരുണ്ടതായി തോന്നും. മുന്നോട്ടുള്ള വഴികൾ അടഞ്ഞുപോയതുപോലെയും, പ്രതീക്ഷകൾ അസ്തമിച്ചുപോയതുപോലെയും, നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉറപ്പുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെയും അനുഭവപ്പെടും. വ്യക്തികളുടെ ജീവിതത്തിലും സമൂഹങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തിലും അത്തരം കാലഘട്ടങ്ങൾ ആവർത്തിച്ച് വന്നിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം, ഇരുട്ട് ഒരിക്കലും അവസാനത്തിന്റെ പര്യായമല്ല എന്നതാണ്. പലപ്പോഴും അത് ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ ആമുഖമാണ്.
ഒരേ മഴയിൽ വീണ രണ്ട് വിത്തുകളുടെ കഥ നാം കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒന്നാമത്തെ വിത്ത് മണ്ണിനടിയിലെ ഇരുട്ടിനെ കണ്ട് ഭയപ്പെട്ടു. ചുറ്റുമുള്ള സമ്മർദ്ദങ്ങളെ അത് നാശത്തിന്റെ സൂചനയായി വായിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ വിത്താകട്ടെ അതേ ഇരുട്ടിനെ വളർച്ചയുടെ അവസരമായി കണ്ടു. മണ്ണിന്റെ ഭാരം അതിന് തടസ്സമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് വേരുകൾ പടർത്താനുള്ള ഇടമായിരുന്നു. മഴ അതിന് ദുരന്തമായിരുന്നില്ല; ജീവൻ നൽകുന്ന അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ഒന്നാമത്തേത് മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു. രണ്ടാമത്തേത് മുളച്ച് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.
ഈ കഥ വെറും പ്രകൃതിയുടെ കഥയല്ല; മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്.
ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഒരു സത്യം വ്യക്തമാണ്. ഒരു ജനതയെയും ഒരു സമൂഹത്തെയും മുന്നോട്ടു നയിച്ചത് എല്ലായ്പ്പോഴും അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളായിരുന്നില്ല. പ്രതിസന്ധികളും നിയന്ത്രണങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും നിറഞ്ഞ കാലങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും പുതിയ ചിന്തകൾക്കും പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കും വഴിയൊരുക്കിയത്. ഇന്ന് മഹത്തായ ചരിത്രസംഭവങ്ങളായി നാം ഓർക്കുന്ന പല പോരാട്ടങ്ങളും ആരംഭിച്ചത് ജനങ്ങൾ അനുകൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സമയത്തല്ല; മറിച്ച് അവകാശങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും വെല്ലുവിളികൾ ഉയർന്നുവന്നപ്പോഴുമാണ്.
ഇന്നത്തെ കാലവും അതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ പുതിയ തീരുമാനങ്ങൾ വരുന്നു. പുതിയ ഉത്തരവുകൾ ഇറങ്ങുന്നു. ഭരണപരമായ മാറ്റങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ചർച്ചകളുടെയും ആശങ്കകളുടെയും വിഷയമാകുന്നു. അത്തരം ഘട്ടങ്ങളിൽ സാധാരണയായി ഉയരുന്ന ആദ്യ പ്രതികരണം ഭയമാണ്. “ഇനി എന്താകും?” എന്ന ചോദ്യമാണ് പലരുടെയും മനസ്സിൽ നിറയുന്നത്.
എന്നാൽ ഇവിടെ നമ്മൾ സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഒരു ഉത്തരവ് ഇറങ്ങിയതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു സമൂഹം പരാജയപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഒരു തീരുമാനം വന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു ജനതയുടെ ഭാവി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ മാറ്റങ്ങളും തെളിയിക്കുന്നത്, വെല്ലുവിളികൾ വരുമ്പോൾ പ്രതികരിക്കുന്ന രീതിയാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.
അതിനാൽ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുമ്പോൾ ആദ്യം വേണ്ടത് നിരാശയല്ല, പഠനമാണ്. ഒരു ഉത്തരവ് വന്നാൽ അതിന്റെ നിയമവശങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കണം.അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ പഠിക്കണം. അതിലുള്ള സാധ്യതകളും പരിമിതികളും തിരിച്ചറിയണം. ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ എവിടെയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് എന്ന് അന്വേഷിക്കണം. കാരണം അറിവില്ലാത്ത പ്രതിഷേധം പലപ്പോഴും ശബ്ദമായി മാത്രം മാറും; അറിവോടെയുള്ള പ്രതികരണം മാറ്റത്തിന്റെ ശക്തിയായി മാറും.
ഇവിടെയാണ് പോസിറ്റീവ് ചിന്തയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. പോസിറ്റീവ് ചിന്ത എന്നത് പ്രശ്നങ്ങളെ കാണാതിരിക്കുക എന്നല്ല. യാഥാർത്ഥ്യത്തെ നിഷേധിക്കുക എന്നുമല്ല. മറിച്ച് പ്രശ്നങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണുകയും അവയ്ക്ക് മുന്നിൽ തളരാതെ നിൽക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ്. പ്രതിസന്ധിയെ പരാജയത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായി കാണാതെ, പരിഹാരം തേടാനുള്ള ക്ഷണമായി കാണുക എന്നതാണ്.
സമൂഹങ്ങളുടെ വളർച്ചയിലും വ്യക്തികളുടെ വിജയത്തിലും ഒരേ സത്യം പ്രവർത്തിക്കുന്നു. കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വരാതിരുന്നെങ്കിൽ മരങ്ങൾ ആഴത്തിൽ വേരിറക്കുമായിരുന്നില്ല. സമ്മർദ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ കൽക്കരി വജ്രമാകുമായിരുന്നില്ല. വെല്ലുവിളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ പലതും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിൽ എന്ത് വെല്ലുവിളികളുണ്ടായാലും അവയെ ഭയത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ മാത്രം കാണാതിരിക്കുക. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയും ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു: “നീ തകരുമോ, അതോ വളരുമോ?” ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ഭാവിയെ നിർണയിക്കുന്നത്.
ചരിത്രം ഒടുവിൽ ഓർക്കുന്നത് പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന കാര്യമല്ല. ആ പ്രതിസന്ധികളെ ഒരു സമൂഹം എങ്ങനെ നേരിട്ടു എന്നതാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ സാഹചര്യങ്ങൾ ചരിത്രം എഴുതുന്നില്ല; സാഹചര്യങ്ങളെ നേരിടുന്ന മനുഷ്യരുടെ ചിന്തയും ധൈര്യവുമാണ് ചരിത്രം എഴുതുന്നത്.
ഇരുട്ട് വരാം. മഴ പെയ്യാം. വഴികൾ കഠിനമാകാം. എന്നാൽ ഒരു സത്യം മറക്കരുത്:
വിത്തുകൾ മുളക്കുന്നത് വെളിച്ചത്തിലല്ല.
ഇരുട്ടിനുള്ളിലാണ്.
Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461