മനുഷ്യൻ ഒരു മഹാസംഭവമാണ്

മനുഷ്യൻ…!

പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ സൃഷ്ടികളിലൊന്ന്. സന്തോഷിക്കാനും സങ്കടപ്പെടാനും, സ്വപ്നം കാണാനും, വീണിടത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കാനും, അസാധ്യമെന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും കൈ നീട്ടാനും കഴിയുന്ന ഒരു മഹാസംഭവം.

സന്തോഷവും ദുഃഖവും, വിജയവും പരാജയവും, ആരോഗ്യവും അനാരോഗ്യവും, പ്രതീക്ഷയും നിരാശയും—ഇവയെല്ലാം ചേർന്നതാണ് മനുഷ്യജീവിതം. ചില ദിവസങ്ങൾ നമ്മെ ചിരിപ്പിക്കും; ചില ദിവസങ്ങൾ നമ്മെ കരയിപ്പിക്കും. ചില അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ തളർത്തും; മറ്റു ചില അനുഭവങ്ങൾ നമ്മെ കൂടുതൽ കരുത്തരാക്കും.

എന്നാൽ ഈ ചെറിയ ജീവിതത്തിനുള്ളിൽ നാം എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിക്കണം, എത്ര ഉയരം കീഴടക്കണം എന്നത് പലപ്പോഴും തീരുമാനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ പ്രായമല്ല, നമ്മുടെ മനസ്സാണ്.

ജീവിതത്തിന് സമൂഹം ചില സമയക്രമങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പ്രായമാകുമ്പോഴേക്കും പഠനം പൂർത്തിയാക്കണം, ഒരു ഡിഗ്രി നേടണം, ജോലി നേടണം, വിവാഹം, കുടുംബം, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ… അങ്ങനെ ജീവിതം ഒരു നിശ്ചിത പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നാം മറന്നുപോകരുത്—

മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം ഒരു കലണ്ടറിലെ തീയതികളാൽ മാത്രം അളക്കപ്പെടുന്നതല്ല.

ഇരുപത്തഞ്ചാം വയസ്സിൽ സാധിക്കാത്തത് മുപ്പത്തഞ്ചിൽ സാധിക്കാം. മുപ്പത്തഞ്ചിൽ കഴിയാത്തത് നാല്പത്തഞ്ചിൽ സാധിക്കാം. അതിനുശേഷവും പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വാതിൽ തുറക്കാം.

കാരണം,

പ്രായം ശരീരത്തിന്റെ കണക്കാണ്; സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് പ്രായമില്ല.

നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ഒരു ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ—
“എനിക്ക് ഇനിയും ഉയരണം… എനിക്ക് ഇനിയും പഠിക്കണം… എനിക്ക് ഇനിയും നേടണം… ഞാൻ ലക്ഷ്യമിട്ടിടത്ത് എത്തണം…”
എന്നൊരു ശബ്ദം നമ്മുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് ഉയരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ ശബ്ദത്തെ നാം ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാക്കരുത്.

ലോകം ചിലപ്പോൾ പറയും—
“ഇനി വൈകിപ്പോയി.”

സാഹചര്യങ്ങൾ പറയും—
“ഇത് നിനക്ക് സാധിക്കില്ല.”

പക്ഷേ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ആത്മവിശ്വാസം നമ്മോട് പറയട്ടെ—

“എനിക്ക് സാധിക്കും.”

അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത്.

Nothing is impossible.

നമ്മുടെ പാരമ്പര്യം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന മനോഹരമായൊരു വാക്കുണ്ട്:

“മൻ ജദ്ദ വജദ” — പരിശ്രമിക്കുന്നവൻ കണ്ടെത്തും.

വിജയം ഒരുദിവസം പെട്ടെന്ന് നമ്മുടെ കൈകളിലേക്ക് വീണുകിട്ടുന്ന സമ്മാനമല്ല. അനവധി പരാജയങ്ങളുടെ ചൂടിലും, പ്രതിസന്ധികളുടെ വേദനയിലും, നിരാശകളുടെ ഇരുട്ടിലും നാം ഉപേക്ഷിക്കാതെ നടത്തിയ പരിശ്രമത്തിന്റെ ഫലമാണ് വിജയം.

വഴിയിൽ കല്ലുകൾ ഉണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ കാലുകൾ മുറിയും. ചിലപ്പോൾ നാം വീഴും. ചിലപ്പോൾ നമ്മെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ആരുമുണ്ടാകില്ല.

പക്ഷേ—

വീഴുന്നത് പരാജയമല്ല; വീണിടത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ പരാജയം.

ഓരോ വീഴ്ചയും നമ്മെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കട്ടെ. ഓരോ പരാജയവും നമ്മെ കുറച്ചുകൂടി ശക്തരാക്കട്ടെ. ഓരോ പ്രതിസന്ധിയും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ കഴിവുകളെ ഉണർത്തട്ടെ.

കാരണം ചിലപ്പോൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധികളിൽ നിന്നാണ്.

എന്നാൽ പരിശ്രമിക്കുന്ന കൈകൾക്കൊപ്പം പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഹൃദയവും വേണം.

മനുഷ്യൻ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അവന്റെ കഴിവുകൾക്ക് ഒരു പരിധിയുണ്ട്. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിന് പരിധിയില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ പരിശ്രമങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനകളാൽ അനുഗമിക്കപ്പെടണം.

അതോടൊപ്പം നമ്മെ ജീവിതത്തിൽ വഴികാട്ടിയ ഗുരുനാഥന്മാരുടെ ഉപദേശവും സ്നേഹവും കരുതലും അനുഗ്രഹവും ഒരിക്കലും മറക്കരുത്. നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ കാണാത്ത വഴികൾ അവർ കാണിച്ചുതരും. നാം തളരുമ്പോൾ അവർ ധൈര്യം പകരും. നാം വഴിതെറ്റുമ്പോൾ അവർ തിരുത്തും. നമ്മുടെ വിജയത്തിനായി നിശ്ശബ്ദമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ യാത്രയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായിരിക്കും.

എന്റെ യാത്രയും പറയുന്നത് ഇതുതന്നെയാണ്…

ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടം പിന്നിട്ട ശേഷവും പുതിയൊരു പഠനത്തിലേക്ക് കടക്കാനും, പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാനും, പുതിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി പരിശ്രമിക്കാനും കഴിയുമെന്ന് ജീവിതം തന്നെ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.

ഒരുപക്ഷേ, മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് “ഇത്രയും വൈകിയല്ലേ?” എന്നൊരു ചോദ്യമായിരിക്കാം.

എന്നാൽ എന്റെ മനസ്സിനോട് ഞാൻ ചോദിച്ചത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു—

“വൈകിയതെന്താണ്? സ്വപ്നം കാണുന്നതോ, അതോ സ്വപ്നം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതോ?”

ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, പ്രായത്തേക്കാൾ വലുതാണ് മനസ്സിന്റെ ധൈര്യം. സാഹചര്യങ്ങളേക്കാൾ ശക്തമാണ് മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തി. കഴിഞ്ഞകാലത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് മുന്നിലുള്ള വഴിയിലേക്ക് നാം എടുക്കുന്ന അടുത്ത ചുവട്.

അതുകൊണ്ട് ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഘട്ടത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാളോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഒന്നു മാത്രം—

“ഇനി വൈകിപ്പോയി” എന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുത്.

നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകാം.

ഇന്നലെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ അവസരത്തെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.

ജീവിതം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല; ഒരു പുതിയ അധ്യായം തുടങ്ങാനുള്ള സാധ്യത ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്.

സ്വപ്നം കാണുക.
ലക്ഷ്യം നിശ്ചയിക്കുക.
പരിശ്രമിക്കുക.
വീണാൽ എഴുന്നേൽക്കുക.
പ്രതിസന്ധികളെ മറികടക്കുക.
പ്രാർത്ഥിക്കുക.
ഗുരുനാഥന്മാരുടെ അനുഗ്രഹം തേടുക.
പിന്നെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടക്കുക.

ഒരു ദിവസം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ അസാധ്യമെന്ന് തോന്നിയിരുന്ന വഴിയിലൂടെ താൻ ഇത്രയും ദൂരം സഞ്ചരിച്ചുവെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമാണ് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വിജയങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

നമ്മുടെ പ്രായം നമ്മെ തടയേണ്ടതില്ല.
നമ്മുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ നമ്മെ നിർവചിക്കേണ്ടതില്ല.
നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞകാലം നമ്മുടെ ഭാവിയെ വിധിക്കേണ്ടതില്ല.

നമ്മുടെ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയുണ്ടെങ്കിൽ, കൈകളിൽ പരിശ്രമമുണ്ടെങ്കിൽ, ഹൃദയത്തിൽ പ്രാർത്ഥനയുണ്ടെങ്കിൽ, വഴികാട്ടികളായി നല്ല മനുഷ്യരുടെ അനുഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ—

നമുക്ക് ഇനിയും ഉയരാം.
ഇനിയും പഠിക്കാം.
ഇനിയും സ്വപ്നം കാണാം.
ഇനിയും നേടാം.

കാരണം മനുഷ്യൻ ഒരു സാധാരണ ജീവിയല്ല.

മനുഷ്യൻ ഒരു മഹാസംഭവമാണ്.

ഒരു സ്വപ്നം ഒരു ജീവിതത്തെ മാറ്റാം.
ഒരു തീരുമാനം ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിയെ മാറ്റാം.
ഒരു പരിശ്രമം ഒരു തലമുറയുടെ ചരിത്രം തന്നെ മാറ്റാം.

അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് നിർത്താതിരിക്കാം.

മൻ ജദ്ദ വജദ…
പരിശ്രമിക്കുന്നവൻ കണ്ടെത്തും.

പ്രാർത്ഥനയോടെ മുന്നോട്ട് നടക്കാം.
വിശ്വാസത്തോടെ സ്വപ്നം കാണാം.
ധൈര്യത്തോടെ പരിശ്രമിക്കാം.

കാരണം വിജയത്തിന് ഒരിക്കലും “വൈകിപ്പോയി” എന്നൊരു പ്രായമില്ല.

ഒരുപക്ഷേ, നാം കാത്തിരുന്ന ആ നല്ല കാലം വരാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ…

യാത്ര തുടരുക.
വഴി തുറക്കും.
പ്രാർത്ഥന തുടരുക.
അനുഗ്രഹം വരും.
പരിശ്രമം തുടരുക.
വിജയം ഒരുനാൾ നമ്മെ തേടിയെത്തും.

Abdul Razak Saqafi Kadmat
9447521461