ചില ഗുരുക്കന്മാർ ക്ലാസ് മുറി വിട്ടാലും… ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും ഇറങ്ങിപ്പോകില്ല!

ജീവിതത്തിൽ നാം പലരെയും കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
ചിലർ വരുന്നു… കടന്നുപോകുന്നു.
ചിലർ ഓർമ്മകളായി മാറുന്നു.

പക്ഷേ, ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുകയല്ല; അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ തന്നെ രൂപപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

അവരാണ് നമ്മുടെ അധ്യാപകർ… നമ്മുടെ ഗുരുക്കന്മാർ.

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കൈയിൽ ആദ്യമായി അക്ഷരത്തിന്റെ വിരൽ പിടിപ്പിച്ച നിമിഷം മുതൽ, ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നതുവരെ—ഒരു അധ്യാപകന്റെ യാത്ര കേവലം ഒരു ജോലി മാത്രമല്ല.

അത് തലമുറകളെ പണിയുന്ന മഹത്തായ ദൗത്യമാണ്.

ഒരു അധ്യാപകൻ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പാഠപുസ്തകത്തിലെ വരികൾ മാത്രമല്ല.

തോറ്റാൽ തകർന്നുപോകരുതെന്ന്,
വീണാൽ വീണ്ടും എഴുന്നേൽക്കണമെന്ന്,
അറിവിനൊപ്പം വിനയവും വേണമെന്ന്,
വിജയത്തിനൊപ്പം മനുഷ്യത്തവും വേണമെന്ന്—

അവരാണ് നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചത്.

ചിലപ്പോൾ ഒരു അധ്യാപകൻ പറഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വാക്കായിരിക്കും ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രചോദനം.

*നിനക്ക് കഴിയും…*”

ആ വാക്ക് കേട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്ന എത്രയോ ജീവിതങ്ങൾ ഇന്നും നമുക്കിടയിലുണ്ട്.

ഇന്ന് വലിയ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവർ…
സമൂഹത്തിന് നേതൃത്വം നൽകുന്നവർ…
രോഗികളെ ചികിത്സിക്കുന്നവർ…
വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയുന്നവർ…
നിയമം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവർ…
ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പുതിയ ലോകങ്ങൾ തുറക്കുന്നവർ…

അവരുടെ ആദ്യ ഗുരുവിന്റെ കൈയിൽ നിന്നാണ് യാത്ര തുടങ്ങിയത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ നിക്ഷേപം അതിന്റെ കെട്ടിടങ്ങളിലല്ല; അറിവും മൂല്യങ്ങളും പകരുന്ന അധ്യാപകരിലാണ്.

കാലം മാറും.
സാങ്കേതികവിദ്യ മാറും.
പഠനരീതികൾ മാറും.
ക്ലാസ് മുറികൾ മാറും.

പക്ഷേ, ഒരു നല്ല ഗുരുവിന്റെ സ്ഥാനം ഒരിക്കലും മാറില്ല.

*കാരണം യന്ത്രങ്ങൾക്ക് വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ കഴിയും; പക്ഷേ മനുഷ്യന് വിവേകം പകരാൻ ഒരു ഗുരുവിന്റെ ഹൃദയം വേണം*.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒരിക്കൽ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുക…

നമ്മുടെ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ ആരൊക്കെയുണ്ടെന്ന് ഓർക്കുക.

ഒരുപക്ഷേ, ഇന്ന് നമ്മൾ മറന്നുപോയ ഒരു അധ്യാപകന്റെ മുഖം അവിടെ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു വാക്ക്…
ഒരു ശാസനം…
ഒരു പുഞ്ചിരി…
ഒരു പ്രോത്സാഹനം…

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏതോ ഒരു വഴിത്തിരിവിൽ ഇന്നും നമ്മോടൊപ്പം നടക്കുന്നുണ്ടാകും.

അതിനാൽ ഇന്ന് ഒരു *ഹാപ്പി ടീച്ചേഴ്സ് ഡേ*” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാത്രം കടന്നുപോകരുത്.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചം തെളിച്ച ഒരു ഗുരുവിനെ ഓർക്കുക.

സാധിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഒരു ഫോൺ ചെയ്യുക.
ഒരു സന്ദേശമയക്കുക.
ഒരിക്കൽ നേരിൽ കണ്ടാൽ ഹൃദയപൂർവ്വം പറയുക—

“ഗുരുനാഥാ… നിങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളാണ് ഇന്നും എന്റെ വഴികാട്ടി.”

കാരണം ചില നന്ദികൾ പറയാൻ വൈകിയാലും…
അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും കാലഹരണപ്പെടില്ല.

അറിവിന്റെ വെളിച്ചം പകർന്ന എല്ലാ ഗുരുക്കന്മാർക്കും,
നന്മയുടെ വഴിയിലേക്ക് കൈപിടിച്ച എല്ലാ അധ്യാപകർക്കും,
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകുകൾ നൽകിയ എല്ലാ പ്രിയപ്പെട്ട ഗുരുനാഥന്മാർക്കും—

ഹൃദയം നിറഞ്ഞ അധ്യാപക ദിനാശംസകൾ!

നിങ്ങൾ എഴുതിത്തന്നത് ഞങ്ങളുടെ നോട്ട് ബുക്കുകളിൽ മാത്രമല്ല…
ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലാണ്.

Abdul Razak Saqafi Kadmat